راهنمای کامل تحصیل پزشکی بدون کنکور در خارج از ایران: گام‌هایی به سوی آینده‌ای درخشان

میگریت لند

در دهه‌های اخیر، شاهد افزایش چشمگیر دانشجویان ایرانی در دانشگاه‌های بین‌المللی در رشته پزشکی هستیم. این تحول نه تنها نشان‌دهنده رواج جوانان ایرانی به سوی دنیای تحصیلات پزشکی جهانی است بلکه نشان‌گر تشخیص هوشمندانه‌تر این نسل از فرصت‌ها و مزایای متنوعی است که از تحصیل در دانشگاه‌های خارج از کشور به دست می‌آید

مقدمه: فرصتهای تحصیل پزشکی بدون کنکور برای دانشجویان ایرانی

فرصت‌های ارتباط با جهان:

شروع یک سفر تحصیلی در زمینه پزشکی در دانشگاه‌های خارج از کشور، فرصتی منحصر به فرد برای دانشجویان ایرانی فراهم می‌آورد تا در محیط‌های فرهنگی متنوع غرق شوند و با دیدگاه‌های بین‌المللی آشنا شوند. این تجربه نه تنها تحصیلات آنان را غنی می‌کند بلکه درک آن‌ها از شیوه‌های ارائه مراقبت‌های بهداشتی در سطح جهان را گسترش می‌دهد.

 

برنامه‌های پزشکی برتر جهان:

بسیاری از دانشگاه‌های خارجی در زمینه پزشکی برنامه‌هایی ارائه می‌دهند که به لحاظ تحقیقاتی، فناوری پیشرفته، و آموزش بالینی جزئیات کاملی دارند. دانشجویان ایرانی فرصت دارند تا به تحصیلات درجه اول دست یابند که با استانداردهای جهانی هماهنگ است و پایه سازه برای آینده‌ی حرفه‌ای پزشکی‌شان فراهم می‌آورد.

 

تحقیق و نوآوری:

تحصیل در زمینه پزشکی در دانشگاه‌های خارج از کشور درهایی را برای شرکت در تحقیقات پیشگام و نوآوری باز می‌کند. بسیاری از مؤسسات پزشکی بین‌المللی دانشجویان را به فعالیت در پروژه‌های تحقیقاتی تشویق می‌کنند، که به دانشجویان ایرانی این امکان را می‌دهد که در پیشرفت‌های علمی و فناوری پزشکی سهیم شوند.

 

مهارت‌های زبانی و ارتباطی:

غرق شدن در محیط تحصیلی با زبان انگلیسی، مهارت‌های زبانی و ارتباطی دانشجویان ایرانی را افزایش می‌دهد. این نه تنها ارتباط مؤثر دانشجو با بیماران را تسهیل می‌کند بلکه ایشان را با مهارت‌های زبانی لازم برای همکاری در جامعه پزشکی جهانی مجهز می‌کند.

 

تبادل فرهنگی و شبکه‌سازی:

فراتر از حوزه تحصیلی، تحصیل در خارج از کشور امکان تبادل فرهنگی و شبکه‌سازی را ارائه می‌دهد. دانشجویان ایرانی می‌توانند شبکه جهانی از دانشجویان و حرفه‌ایان را بسازند که در طول حرفه پزشکی‌شان ارزشمند خواهد بود.

بررسی شرایط و ضوابط پذیرش در رشته‌های پزشکی بدون نیاز به کنکور

برخی از دانشکده های پزشکی، به ویژه در خارج از ایالات متحده، ممکن است نیازی به آزمون ورودی خاصی مانند نداشته باشند. در عوض، آنها اغلب فرآیندهای پذیرش جایگزین دارند. در اینجا ویژگی های مشترک پذیرش دانشکده پزشکی در چنین مواردی وجود دارد:

1. مدارک تحصیلی: تاکید بر پیشینه تحصیلی قوی، از جمله تکمیل دوره های پیش نیاز و معدل رقابتی از تحصیل در مقطع کارشناسی.

2. مصاحبه: اتکای قابل توجه به مصاحبه به عنوان بخشی از فرآیند پذیرش. مصاحبه ها به کمیته پذیرش اجازه می دهد تا مهارت های بین فردی، توانایی های ارتباطی و انگیزه داوطلب را برای پیگیری حرفه پزشکی ارزیابی کند.

 3. توصیه نامه ها: ارائه توصیه نامه، اغلب از سوی اساتید، کارفرمایان یا افرادی که می توانند با ویژگی های علمی و شخصی متقاضی صحبت کنند.

 4. اظهارات شخصی: یک بیانیه شخصی خوش ساخت که انگیزه ها، تجربیات و آرزوهای متقاضی را در پیگیری حرفه پزشکی بیان می کند.

 5. تجربه بالینی: در نظر گرفتن تجارب بالینی یا مرتبط با مراقبت های بهداشتی، از جمله کار داوطلبانه یا اشتغال مرتبط.

 6. تجربه پژوهشی (اختیاری): برخی از دانشکده های پزشکی ممکن است به تجربه تحقیقاتی اهمیت دهند یا نیاز به تجربه داشته باشند، اگرچه ممکن است این یک نیاز جهانی نباشد.

 7. مهارت زبان: تسلط به زبان آموزشی، اغلب انگلیسی برای بسیاری از برنامه های بین المللی. ممکن است متقاضیان نیاز به ارائه نمرات آزمون مهارت زبان (به عنوان مثال، آیلتس یا تافل) داشته باشند.

 8. بررسی پیشینه: ممکن است برای پذیرش نیاز به بررسی پیشینه باشد.

 9. معیارهای پذیرش خاص: برخی از دانشکده های پزشکی ممکن است بر اساس تمرکز برنامه، ارزش ها یا ویژگی های خاص خود معیارها یا الزامات منحصر به فردی داشته باشند.

 10. ارزیابی پورتفولیو: ارزیابی کارنامه کلی یک نامزد، از جمله دستاوردهای تحصیلی، تجربیات و ویژگی های شخصی.

 برای متقاضیان ضروری است که شرایط پذیرش و روند هر دانشکده پزشکی را که در نظر دارند بررسی کنند. از آنجایی که امتحانات ورودی ممکن است یک الزام جهانی نباشد، جنبه های دیگر برنامه، مانند مصاحبه و توصیه نامه، ممکن است وزن بیشتری داشته باشند. دانشجویان آینده نگر باید یک برنامه جامع و قانع کننده ارائه دهند که با ارزش ها و معیارهای دانشکده پزشکی که می خواهند در آن شرکت کنند همسو باشد

آشنایی با بورسیه ها و کمک هزینه های تحصیلی مخصوص رشته پزشکی

قوانین و سیاست های دریافت بودجه برای تحصیل پزشکی می تواند در بین دانشگاه ها و کشورها متفاوت باشد. در اینجا چند نکته کلی وجود دارد که باید در نظر گرفته شود:

بورسیه ها و کمک هزینه ها

بسیاری از دانشگاه ها برای دانشجویان بین المللی، از جمله کسانی که به دنبال پزشکی هستند، بورسیه تحصیلی و کمک هزینه ارائه می دهند.

    – برای کسب اطلاعات در مورد بورسیه های موجود، معیارهای واجد شرایط بودن، و مراحل درخواست، وب سایت های رسمی دانشگاه های مورد نظر خود را بررسی کنید.

کمک های دولتی

برخی از کشورها به شهروندان خود که در خارج از کشور تحصیل می کنند کمک مالی یا بورسیه می دهند. برای اطلاعات در مورد برنامه های موجود با دولت ایران یا نهادهای مربوطه تماس بگیرید.

بنیادها و سازمان های خصوصی

بنیادها و سازمان های خصوصی وجود دارند که به دانشجویان بین المللی بورسیه می دهند.

سازمان های بین المللی

سازمان هایی مانند سازمان جهانی بهداشت (WHO) یا سازمان ملل متحد (UN) ممکن است برنامه های بورسیه تحصیلی برای دانشجویانی که به دنبال تحصیل پزشکی هستند، داشته باشند. فرصت های ارائه شده توسط نهادهای بین المللی را بررسی کنید.

وام های دانشجویی

امکان اعطای وام دانشجویی از موسسات مالی یا سازمان های متخصص در تامین مالی آموزش و پرورش را بررسی کنید. از شرایط و ضوابط مرتبط با وام آگاه باشید.

برنامه های کار و مطالعه

برخی از کشورها به دانشجویان بین المللی اجازه می دهند در حین تحصیل به صورت پاره وقت کار کنند. مقررات کشور میزبان در مورد مجوزهای کار و فرصت های دانشجویی را بررسی کنید.

دستیار پژوهشی

گزینه تبدیل شدن به یک دستیار پژوهشی یا کار بر روی پروژه های تحقیقاتی در دانشکده پزشکی را بررسی کنید.  این می تواند حمایت مالی و تجربه ارزشمندی را فراهم کند.

بورسیه های خارجی

به دنبال برنامه های بورسیه خارجی ارائه شده توسط بنیادها، سازمان های غیرانتفاعی یا انجمن های حرفه ای مرتبط با پزشکی باشید.

بررسی کامل گزینه های کمک مالی خاص ارائه شده توسط هر دانشگاهی که به آن علاقه دارید بسیار مهم است.  علاوه بر این، هزینه زندگی در کشور میزبان را در نظر بگیرید و بودجه خود را بر اساس آن برنامه ریزی کنید.  در صورت نیاز، برای راهنمایی شخصی با دفتر کمک مالی دانشگاه تماس بگیرید.

هزینه های تحصیل پزشکی در خارج و راههای تأمین مالی

شهریه

هزینه ها در محدوده های تقریبی ارائه می شوند و ممکن است تغییر کنند:

شهریه دانشکده پزشکی بسته به کشور و دانشگاه می تواند از 10000 تا 50000 دلار یا بیشتر در سال متغیر باشد.

مخارج زندگی

هزینه های زندگی بسیار متفاوت است.  به طور متوسط، آنها می توانند از 10000 تا 20000 دلار در سال متغیر باشند که هزینه های اقامت، غذا، حمل و نقل و هزینه های شخصی را پوشش می دهد.

بیمه سلامت

هزینه های بیمه درمانی به طور معمول بسته به پوشش و کشور از 500 تا 2000 دلار در سال متغیر است.

کتاب ها و مطالب

1000 تا 2000 دلار اضافی در سال برای کتاب های درسی و مواد درسی بودجه اختصاص دهید.

هزینه ویزا

هزینه درخواست ویزا بسته به کشور می تواند از 100 تا 500 دلار متغیر باشد.

آزمون های مهارت زبان

هزینه آزمون مهارت زبان، مانند آیلتس یا تافل، می تواند بین 150 تا 300 دلار باشد.

هزینه های سفر

هزینه های سفر، از جمله بلیط هواپیما و حمل و نقل محلی، ممکن است از 1000 تا 3000 دلار در سال متغیر باشد. 

مجوز کار و ویزا

هزینه های مجوز کار و ویزا می تواند متفاوت باشد و از 100 تا 500 دلار متغیر باشد. 

هزینه های متفرقه

هزینه های اضافی دانشگاه ممکن است متفاوت باشد، اما بودجه بندی حدود 500 تا 1000 دلار در سال تخمین معقولی است.

صندوق اضطراری

توصیه می شود برای هزینه های غیرمنتظره یک صندوق اضطراری حداقل 1000 تا 2000 دلاری داشته باشید.

به خاطر داشته باشید که اینها تخمین های تقریبی هستند و تحقیق در مورد هزینه های خاص مرتبط با دانشکده پزشکی و کشوری که به آن علاقه دارید بسیار مهم است.  قبل از تصمیم گیری مالی، با دفتر کمک مالی دانشگاه مشورت کنید و فرصت های بورسیه تحصیلی را برای کمک به جبران هزینه ها بررسی کنید.

فرآیند اپلیکیشن و انتخاب دانشگاه مناسب

هزینه ها در محدوده های تقریبی ارائه می شوند و ممکن است تغییر کنند:

1. تحقیق و انتخاب دانشگاه:

– دانشگاههای پزشکی خارج از کشور را کاوش کنید و آنهایی را انتخاب کنید که با اهداف تحصیلی و شغلی شما همسو هستند.

– عواملی مانند برنامه درسی، اساتید، فرصت های تحقیقاتی، زبان آموزشی و شرایط پذیرش را در نظر بگیرید.

2. شرایط پذیرش را برآورده کنید:

 – دانشگاههای پزشکی خارج از کشور را کاوش کنید و آنهایی را انتخاب کنید که با اهداف تحصیلی و شغلی شما همسو هستند.

 – عواملی مانند برنامه درسی، اساتید، فرصت های تحقیقاتی، زبان آموزشی و شرایط پذیرش را در نظر بگیرید.

3. تسلط به زبان:

– بسیاری از دانشگاه ها از طریق آزمون هایی مانند تافل یا آیلتس نیاز به اثبات مهارت انگلیسی دارند.  در صورتی که برنامه به زبان انگلیسی تدریس نشود، ممکن است برخی نیز شرایط لازم برای مهارت زبان در زبان محلی را داشته باشند.

4. امتحانات ورودی:

– برخی از برنامه های پزشکی ممکن است دانش آموزان را مجبور به شرکت در آزمون های ورودی اضافی، مانند UCAT یا BMAT کنند.

5. ارسال درخواست:

 – تکمیل و ارسال فرم های درخواست ارائه شده توسط دانشگاه ها.  اطمینان حاصل کنید که تمام مدارک مورد نیاز گنجانده شده است و مهلت های تعیین شده را رعایت کنید.

6. مصاحبه ها:

– برخی از دانشگاه ها ممکن است به عنوان بخشی از فرآیند گزینش مصاحبه انجام دهند.  با تحقیق در مورد سوالات رایج مصاحبه دانشکده پزشکی برای این مصاحبه ها آماده شوید.

7. درخواست ویزا:

– پس از پذیرش، برای ویزای دانشجویی کشوری که دانشگاه در آن واقع شده است، اقدام کنید.  بررسی کنید و تمام شرایط ویزا را برآورده کنید.

8. برنامه ریزی مالی:

– هزینه های تحصیل، هزینه های زندگی و هرگونه کمک هزینه تحصیلی یا کمک مالی موجود را در نظر بگیرید.  بودجه خود را بر اساس آن برنامه ریزی کنید.

9. آماده سازی قبل از حرکت:

– حضور در هر گونه جهت گیری قبل از عزیمت توسط دانشگاه یا مراجع مربوطه.

– تمهیدات لازم را برای اقامت، مسافرت و بیمه درمانی انجام دهید.

10. ورود و جهت گیری:

– در بدو ورود در جلسات توجیهی دانشگاه شرکت کنید و با محیط دانشگاه و دانشگاه آشنا شوید.

به یاد داشته باشید که الزامات و فرآیندهای خاص هر دانشگاه را بررسی کنید، زیرا ممکن است متفاوت باشند.  علاوه بر این، سازماندهی ماندن و شروع روند درخواست از قبل به اطمینان از انتقال آرام به تحصیل پزشکی در خارج از کشور کمک می کند.

زندگی دانشجویی و فرهنگی در کشورهای مختلف برای تحصیل پزشکی

تحصیل پزشکی به عنوان یک دانشجوی ایرانی در یک دانشگاه بین المللی می تواند تجربه ای پرارزش و در عین حال چالش برانگیز باشد.  در اینجا برخی از جنبه ها وجود دارد که باید در نظر بگیرید:

تعدیل فرهنگی:

– تنوع: دانشگاه های بین المللی اغلب میزبان یک مجموعه دانشجویی متنوع هستند که شما را در معرض فرهنگ ها و دیدگاه های مختلف قرار می دهند.

 – مانع زبان: بسته به زبان آموزشی، مهارت زبان ممکن است بسیار مهم باشد.  بسیاری از برنامه ها به زبان انگلیسی تدریس می شوند، بنابراین آزمون های مهارتی مانند آیلتس یا تافل ممکن است مورد نیاز باشد.

 

دقت تحصیلی:

– برنامه درسی چالش برانگیز: برنامه های پزشکی نیاز به تعهد علمی قوی و مهارت های مدیریت زمان دارند.

– یادگیری تعاملی: برخی کشورها بر یادگیری تعاملی از جمله بحث های گروهی و کاربردهای عملی تاکید دارند.

زندگی دانشجویی:

– ادغام اجتماعی: در باشگاه های دانشگاهی، رویدادها یا برنامه های تبادل فرهنگی برای تقویت دوستی ها و سازگاری با محیط جدید شرکت کنید.

– سلامت و رفاه: از امکانات بهداشتی موجود آگاه باشید و پوشش بیمه درمانی را در نظر بگیرید.

نکات فرهنگی:

– حساسیت فرهنگی: تفاوت های فرهنگی را درک کنید و به آنها احترام بگذارید.  در مورد آداب و رسوم، سنت ها و هنجارهای اجتماعی محلی بیاموزید تا به راحتی یکپارچه شوند.

– ذهن باز: دیدگاه های متنوع را در آغوش بگیرید و برای تجربیات جدید باز باشید.  بسیاری از دانشگاه های بین المللی تنوع فرهنگی را جشن می گیرند.

زندگی در کشور میزبان:

– هزینه زندگی: مراقب هزینه های زندگی در کشور میزبان باشید و بودجه خود را بر اساس آن برنامه ریزی کنید.

– الزامات قانونی: با مقررات ویزا، مجوزهای کار و هرگونه الزامات قانونی برای دانشجویان بین المللی آشنا شوید.

فرصت های اجتماعی و تفریحی:

 – کاوش محلی: از فرصت ها برای کشف کشور میزبان، مکان های دیدنی و رویدادهای فرهنگی آن بهره ببرید.

 – شبکه سازی: ایجاد یک شبکه حرفه ای در جامعه پزشکی و شرکت در کنفرانس ها یا کارگاه های آموزشی.

خدمات پشتیبانی:

– پشتیبانی دانشجویی: دانشگاه ها معمولاً خدمات پشتیبانی را برای دانشجویان بین المللی ارائه می دهند، از جمله کمک های تحصیلی، مشاوره، و برنامه های ادغام فرهنگی.

سازگاری با غذاهای محلی:

– غذاهای محلی را امتحان کنید: غذاهای محلی را کاوش کنید و برای امتحان غذاهای جدید آماده باشید.  این یک راه عالی برای غوطه ور شدن در فرهنگ است.

مشارکت جوامع:

– فرصت های داوطلبانه: شرکت در فعالیت های داوطلبانه یا خدمات اجتماعی را برای ارتباط با جامعه محلی در نظر بگیرید.

 مهم است که در صورت نیاز، چه به صورت آکادمیک یا شخصی، به طور فعال به دنبال پشتیبانی باشید.  بسیاری از دانشگاه های بین المللی منابعی را برای کمک به دانشجویان برای سازگاری و موفقیت در اختیار دارند.  با همسالان خود تعامل داشته باشید، از مشاوران دانشگاهی مشاوره بگیرید و از فرصت های متنوعی که در اختیارتان است نهایت استفاده را ببرید. به یاد داشته باشید که سازگاری فرهنگی یک فرآیند تدریجی است و صبر کلیدی است.

فرصتهای شغلی پس از فارغالتحصیلی از رشته پزشکی

فرصت های شغلی برای فارغ التحصیلان پزشکی در کشورهای مختلف می تواند متنوع باشد و تا حد زیادی به سیستم مراقبت های بهداشتی کشور، سیاست های مهاجرتی و صلاحیت های خاص فارغ التحصیلان بستگی دارد.  در اینجا یک نمای کلی از چگونگی وضعیت آن برای فارغ التحصیلان پزشکی در کشورهای مختلف آورده شده است:

1. ایالات متحده:

 – آموزش رزیدنتی: فارغ التحصیلان معمولاً باید یک برنامه رزیدنتی در ایالات متحده را برای تمرین پزشکی تکمیل کنند.  برنامه های اقامت می توانند رقابتی باشند.

 – تخصص: بسیاری رشته های تخصصی را دنبال می کنند و فرصت ها در سیستم گسترده مراقبت های بهداشتی متنوع است.

2. انگلستان:

– برنامه بنیاد: فارغ التحصیلان معمولاً با کسب تجربه عملی در تخصص های مختلف پزشکی وارد برنامه بنیاد می شوند.

– تخصص: پس از برنامه بنیاد، پزشکان اغلب برای برنامه های آموزشی تخصصی درخواست می دهند.

3. کانادا:

– آموزش اقامت: مانند ایالات متحده، فارغ التحصیلان باید دوره های اقامت در کانادا را تکمیل کنند.

– الزامات استانی: فرصت ها برحسب استان متفاوت است و فارغ التحصیلان ممکن است نیاز داشته باشند که شرایط خاص استانی را برآورده کنند.

4. استرالیا:

– کارآموزی: فارغ التحصیلان به طور معمول یک دوره کارآموزی را پشت سر می گذارند و پس از آن دوره های رزیدنتی را طی می کنند.

– تخصص: فرصت هایی برای تخصص وجود دارد و نیروی کار پزشکی به ویژه در مناطق روستایی مورد تقاضا است.

5. آلمان:

– تاییدیه: فارغ التحصیلان پزشکی خارجی برای طبابت در آلمان نیاز به اخذ “تایید” دارند.

– مهارت زبان: تسلط به زبان آلمانی اغلب مورد نیاز است و این کشور با کمبود متخصصان پزشکی مواجه است.

6. سوئد:

– مجوز از Socialstyrelsen: فارغ التحصیلان باید مجوزی از آژانس محصولات پزشکی سوئد (Socialstyrelsen) دریافت کنند.

– تسلط به زبان: تسلط به زبان سوئدی معمولاً مورد نیاز است.

7. سنگاپور:

 – برنامه رزیدنتی: فارغ التحصیلان به طور معمول وارد برنامه رزیدنتی در بیمارستان های دولتی می شوند.

 – رشد بخش مراقبت های بهداشتی: بخش مراقبت های بهداشتی سنگاپور در حال رشد است و فرصت هایی را برای متخصصان پزشکی ارائه می دهد.

8. خاورمیانه (به عنوان مثال، امارات متحده عربی، قطر):

– گسترش بخش مراقبت های بهداشتی: خاورمیانه در زیرساخت های مراقبت های بهداشتی سرمایه گذاری کرده است و فرصت هایی را برای متخصصان پزشکی فراهم می کند.

– الزامات مجوز: دریافت مجوز اغلب یک الزام است.

9. نیوزلند:

– ثبت نام حرفه ای: فارغ التحصیلان باید ثبت نام حرفه ای را از شورای پزشکی نیوزلند دریافت کنند.

– مناطق کمبود: در مناطقی که با کمبود نیروی متخصص پزشکی مواجه هستند، فرصت ها وجود دارد.

فرصت های شغلی نیز می تواند به رشته خاص پزشکی بستگی داشته باشد، زیرا برخی از تخصص ها بیشتر از سایرین مورد تقاضا هستند. برای فارغ التحصیلان بسیار مهم است که در مورد الزامات و فرصت های خاص در کشوری که قصد دارند در آنجا تمرین کنند تحقیق کنند.  شبکه‌سازی، به‌روز ماندن در روندهای صنعت، و درک سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی محلی، گام‌های اساسی در ایجاد فرصت‌های شغلی به عنوان یک فارغ‌التحصیل پزشکی هستند.

چه تفاوت هایی بین سیستم آموزش پزشکی در ایران و خارج از کشور وجود دارد؟

نظام آموزشی ایرانی و غیر ایرانی برای دانشگاه‌های علوم پزشکی ممکن است تفاوت‌های متعددی از جمله فرآیند پذیرش، ساختار برنامه درسی و سازمان کلی آموزش پزشکی را نشان دهد.  در اینجا چند تمایز کلیدی وجود دارد:

1. فرآیند پذیرش:

– سامانه ایرانیان: پذیرش در دانشگاه های علوم پزشکی در ایران کاملاً رقابتی است و معمولاً شامل کنکور سراسری (کنکور) می باشد.  این آزمون دانش را در موضوعاتی مانند زیست شناسی، شیمی، فیزیک و ریاضی ارزیابی می کند.

– سیستم غیرایرانی: بسیاری از دانشکده‌های پزشکی بین‌المللی، به‌ویژه در کشورهای غربی، از رویکردی جامع استفاده می‌کنند که عملکرد تحصیلی، آزمون‌های استاندارد (مانند MCAT، UKCAT)، مصاحبه‌ها، توصیه‌نامه‌ها و اظهارات شخصی را در نظر می‌گیرد.

2. مدت آموزش پزشکی:

– سیستم ایرانیان: آموزش پزشکی در ایران به طور کلی به مدت شش سال شامل یک سال کارآموزی به طول می انجامد.  دانش آموزان مدرک دکترای پزشکی (MD) کسب می کنند.

– سیستم غیر ایرانی: مدت زمان آموزش پزشکی می تواند متفاوت باشد.  به عنوان مثال، در ایالات متحده، معمولاً شامل چهار سال تحصیل در دانشکده پزشکی پس از تکمیل مدرک لیسانس و به دنبال آن آموزش رزیدنتی است.

3. ساختار برنامه درسی:

– سیستم ایرانی: برنامه درسی در دانشکده های پزشکی ایران اغلب در سراسر کشور استاندارد شده است.  پس از علوم پایه، دوره های بالینی و کارآموزی انجام می شود.

– سیستم غیرایرانی: برنامه های درسی در دانشکده های پزشکی غیرایرانی ممکن است متفاوت باشد، اما اغلب شامل مراحل پیش بالینی و بالینی است.  تاکید بر تحقیق و دروس انتخابی می تواند متفاوت باشد.

4. آموزش تحصیلات تکمیلی:

– سیستم ایرانیان: فارغ التحصیلان در ایران پس از اخذ مدرک MD ملزم به گذراندن دوره یکساله کارآموزی هستند و پس از آن می توانند دوره های تخصصی یا فوق تخصصی را دنبال کنند.

– سیستم غیر ایرانی: فارغ التحصیلان معمولاً برای تحصیلات تکمیلی وارد برنامه های رزیدنتی می شوند.  مدت زمان اقامت متفاوت است و برخی از کشورها از طریق بورسیه به تخصص بیشتری نیاز دارند.

5. تخصص و گواهی هیئت مدیره:

– سیستم ایرانی: تخصص در ایران معمولاً شامل یک آزمون ورودی رقابتی است.  نامزدهای موفق یک برنامه اقامت را پشت سر می گذارند و پس از آن آزمون های صدور گواهینامه هیئت مدیره را پشت سر می گذارند.

– سیستم غیر ایرانی: در بسیاری از کشورها، ساکنان تحت آموزش های تخصصی قرار می گیرند و در آزمون های صدور گواهینامه هیئت مدیره شرکت می کنند تا متخصصان دارای مجوز شوند.  فرآیند ممکن است بسته به کشور متفاوت باشد.

6. روش تدریس:

– سیستم ایرانی: آموزش سنتی مبتنی بر سخنرانی در دانشکده های پزشکی ایران با تأکید بر دانش نظری رایج است.

– سیستم غیر ایرانی: بسیاری از دانشکده های پزشکی غیرایرانی رویکردهای یادگیری تعاملی و مبتنی بر مسئله را اتخاذ کرده اند.  مهارت های بالینی و تعامل با بیمار اغلب در اوایل برنامه درسی ادغام می شوند.

7. زبان آموزش:

– سیستم ایرانی: در ایران آموزش پزشکی عمدتاً به زبان فارسی انجام می شود.

– سیستم غیر ایرانی: در بسیاری از دانشکده های پزشکی بین المللی، به ویژه آنهایی که در کشورهای انگلیسی زبان هستند، زبان آموزش انگلیسی است.

 این تفاوت ها ویژگی های منحصر به فرد آموزش پزشکی در ایران را نسبت به سایر کشورها نشان می دهد.  برای دانشجویان مهم است که به دقت در مورد الزامات و ساختارهای خاص سیستم آموزش پزشکی مورد نظر تحقیق و درک کنند.

به مقاله امتیاز دهید
اشتراک در
اطلاع از
guest

0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها